|
Instrukcja Królewskiego Towarzystwa Geograficznego mówiła: „
W głąb kontynentu wyprawa wyruszyła 26 czerwca 1857 r. Poruszając się wzdłuż wpadającej do Oceanu Indyjskiego w pobliżu Bagamoyo rzeki Pangani (Ruwu), podróżnicy przebyli nizinną nadbrzeżną krainę Uzaramo i dotarli do podnóża gór Usagara - wyniesionej krawędzi wyżyny wewnętrznej. Już w Uzaramo obaj Anglicy za-> chorowali na malarię, której nawroty nękały potem Speke'a niejednokrotnie. Burtona choroba nie opuszczała
pożyczki
niemal w ciągu całej dalszej ich podróży, której znaczną część odbywał na noszach. Zagłębiwszy się w góry wzdłuż doliny rzeki Mkondoa, którą uważali za dopływ Pangani (w rzeczywistości był to górny bieg rzeki Wami wpadającej również do Oceanu Indyjskiego, ale w tym czasie nie zaznaczonej jeszcze na żadnej z map), Burton i Speke przebyli przez góry Rubeho i znaleźli się na rozległej wyżynie, usianej kopułowatymi granitowymi ostańcami i pokrytej skąpą roślinnością trawiastą oraz krzewiastą. Była to kraina Ugogo. Za nią leżała bardziej wilgotna, pagórkowata i lesista Nyamwezi - „sad Afryki wewnętrznej", według wyrażenia Burtona. 7 listopada wyprawa przybyła do Tabory, głównego centrum handlowego Nyamwezi.
|
